Wednesday, Nov. 22, 2017

Metafizičko slikarstvo – Giorgio de Chirico

23. januar 2012.

Metafizičko slikarstvo – Giorgio de Chirico

Piše: Belma Beširević

Giorgio de Chirico

Nekoliko decenija prije no što nadrealizam sredinom dvadesetih godina postaje prepoznatljiv stilski pravac, talijanski umjetnik (grčkog porijekla) Giorgio de Chirico postavlja temelje nadrealnog i simboličnog, pod uticajem filozofije Schopenheurea i Nitzchea. U Parizu, 1911. godine, on uvodi koncept Metafizičke slike: samosvjesne zagonetne slike, izvjesno pod utjecajem Freudove interpretacije snova. U tekstu nastalom 1915. godine, on navodi da je istinsko djelo besmrtno ukoliko bježi od svih ljudskih granica, naročito od logike i smisla. Te granice se ruše kada jednom uđemo u polja dječije vizije i sna. Zatim se treba osloboditi svih prepoznatljivih formi, tradicionalnih ideja, svih popularnih simbola koje treba odstraniti. Ovime se De Chirico uveliko približio futurističkoj ideologiji, koja buntovno propagira jak antitradicionalizam. Nije slučajno da će se i jedan od njenih predstavnika, Carlo Carra, pridružiti De Chiricou. No, za razliku od futurista, De Chiricou se u umjetosti zalagao za određeni spiritualizam i misticizam objekata koji nas okružuju. Prema tome, slikar treba da osjeti nagon da slika. Za njega se također veže i pojam magijskog realizma. Faza pittura metafisica trajala je do 1918. godine, u kojoj izlaže jedinstvenu poetiku svijeta iz vlastite perspektive.

De Chirico je stvorio sopstvenu ikonografiju sastavljenu od tri tematska kruga: renesansni gradovi (koristi se geometrijskom shemom i perspektivom u kojoj vlada atmosfera plastične i metafizičke usamljenosti), krojačke lutke i figura manekena (čovjek bez očiju i lica, “bizarnog tijela, tužnog kao mašina”, smješten u magijski prostor), slika u slici (mahom metafizički enterijeri, dvije vrste realnosti koje jedna drugu dovode u pitanje).

Moje slike su male, ali je svaka enigma.

 

 

On nije upotrijebio perspektivu u cilju predstavljanja, već zbog njenog nadrealnog i emotivnog efekta. Predmeti na njegovim slikama su obično izolirani, pripadaju jednoj imaginaranoj pozornici i postavljeni su tako da stvaraju osjećanje iščekivanja, drame.

Giorgio de Chirico - Piaza di Italia

Sveukupni osjećaji ukletih ulica predstavljaju nam se kao dijelovi iz snova. Umjetnikov inovativni pristup slikama je inspirirao kritičare da ih opišu kao spisi snova. Drugim riječima, oni su poremećena zbrka simbola, pretače tzv. slika snova kasnijih nadrealista, poput Salvadora Dalija.

Giorgio de Chirico - The Uncertainty of the Poet

Ključ De Chiricovih radova je njegova posvećenost klasičnoj prošlosti, naročito mitovima. Njegovim novim pristupom se označava i način na koji tretira teme tragedije, enigme i melanholije. Dok se klasični grčki i rimski motivi i dalje koriste u modernom dobu, takav sukob prošlosti i sadašnjosti proizvodi čudan efekat, sugerirajući tugu, dezorijentaciju i nostalgiju. Od 1910. godine, on upravo akcentira takve kvalitete na djelu.

Odbacio je formalne inovacije moderne umjetnosti, naročito impresionista. On bira otvoren, realističan manir koji mu je omogućio slikanje objekata sa jednostavnošću. Rezultat je stil koji je jasan poput Rene Magrittove lule, koja je bogata misterijom unatoč predstavljačkom realizmu.

Rano akademsko obrazovanje je bilo vitalno u pripremi njegovih kasnijih djela, te će upravo ti temelji biti prekretnica koja će De Chirica udaljiti od modernista. Dvadesetih godina mu se vraća vjera u tradiciju i stare majstore što će, na koncu, preusmjeriti njegov prepoznatljivi stil ka većem detaljisanju, bogatijoj paleti i preciznijoj izradi formi i volumena. Već do 1930-tih godina, De Chirico se potpuno odmakao od konvencionalne forme ekspresije. Njegovi interesi u arheologiji i historiji ga odvode do neobaroknog slikarstva.

Podijeli

Povezano

Vizuelna meditacija – osvrt na film “Proljeće, ljeto, jesen, zima i proljeće…”
Uskoro animirani film o Vincentu van Goghu
O izložbi “Zvjezdana prašina” Marija Periše

About Author

admin

Ostavi komentar